13 آبان 58 به روایت معصومه ابتکار : آگاه سازی
   
 آخرین اخبار
ملت ایران ملتی غیور است که از تهدید خوشش نمی آید

به تعداد رأی هایی که به شما داده شده در قبال مردم و خدا مسئولید

تقابل با بخش خصوصی

اقتصاد اتریشی چیست

چرخشی حیرت‌آور در سیاست دولت بوش در برابر ایران

بی‌تفاوتی در دین و سیره بزرگان ما به شدت رد می‌شود

تاسیس دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران ؛ چراغ سبز یا ژست دیپلماتیک

نقش تلويزيون صداي آمريکا در تحريف تاريخ انقلاب اسلامي ايران

خاتمی محصول فرهنگ اصیل استان یزد است

تفکر سیستمی ‌و پرهیز از جزئی نگری

باید منتظر آینده بود

چرا گفت و گو های ژنو شکست خورده اعلام نشد؟

کودتای کاندولیزا

ارزیابی‌های متفاوت از مذاکرات هسته‌ای در ژنو

هر طرح اقتصادی باید در چارچوب سیاست‌های مصوب قبلی باشد

حزب مؤتلفه اسلامي به دنبال قدرت و سهم خواهي نيست

روش پژوهش تئوری پایه در ایجاد و آزمایش تئوری TQM در مدیریت عملیاتی

براي عملياتي کردن شعارهاي خود به قدرت نياز داريم

یادداشتی در شناخت بهتر گروه منصورون

نگاهی کوتاه به پیشینه جمعیت منصورون

آیا اگر دوباره در آن شرایط (تسخیر سفارت آمریکا) قرار می گرفتم دست به چنین کاری می زدم؟
کد خبر : 1546 تاریخ انتشار : 2:9 - 11 آبان 1387

یکی از رایج ترین سوالاتی که بارها از طرف جوانان، دانشجویان و خبرنگاران داخلی و بین المللی شنیده ام این بوده که: آیا اگر دوباره در آن شرایط (تسخیر سفارت آمریکا) قرار می گرفتید دست به چنین کاری می زدید؟

 

برای پاسخ به این مطلب باید شرایط آن زمان به خوبی تبیین شود، چرا که تصمیم دانشجویان پیرو خط امام تابع شرایط بسیار خاص و حرکتی استثنایی در زمان خودش بود و به هیچ عنوان تکرارپذیر و قابل الگوبرداری نیست.

 

چند ماهی بیشتر از پیروزی انقلاب نمی گذشت. تحول بزرگی رخ داده بود که همه شالوده های نظامی، انتظامی، امنیتی، ساختارهای حکومتی، سیاسی و اقتصادی را دگرگون کرده و هنوز کشور ثبات و انسجام لازم را نداشت. از طرفی قانون اساسی تکمیل نشده، مجلس شورای اسلامی شکل نگرفته و رییس جمهور انتخاب نشده بود. فقط دولت موقت و شورایی تحت عنوان شورای انقلاب سکاندار امور کشور بود.

 

در چنین شرایطی دانشجویان به آسیب پذیری بسیار زیاد انقلاب و کشور واقف بودند. بیش از 70 سال از مبارزات مشروطه و آرزوی ملت برای محو استبداد و قطع دست های استعمار می گذشت و این اولین بار بود که پیروزی کاملی به دست آمده بود. تجربه کودتای 28 مرداد 1332 در ایران و دخالت های آمریکا در سایر کشورها مانند شیلی و سرنگون کردن دولت دکتر آلنده، دانشجویان را نسبت به آینده انقلاب نگران می کرد.

 

اگر چه آمریکا در ظاهر انقلاب اسلامی ایران را به رسمیت شناخته بود ولی شواهد و قرائن بسیاری دال بر این موضوع وجود داشت که آن کشور مشغول اجرای برنامه هایی برای متزلزل ساختن نهال نوپای آزادی و بازگرداندن عوامل وابسته و مستبد خود است.

 

دانشجویان در آن شرایط به این جمع بندی رسیدند که چاره ای جز مقابله جدی و ایجاد حرکتی موج آفرین ندارند تا در کنار انسجام ملی حاصل از آن، قطع توطئه های امپریالیسم را در پی داشته باشد. ورود شاه دیکتاتور به آمریکا و موضع گیری های حضرت امام نیز تاییدی بر این تحلیل دانشجویان به شمار می رفت و تردیدهای آنان را برای چنین اقدامی برطرف می ساخت. آنان احساس می کردند اینک رسالتی مهم تر از دفاع از آزادی و استقلال میهن خود ندارند و سکوت و عافیت طلبی می تواند سبب  از دست رفتن دستاوردهای ملت که حاصل دهها سال رنج و تلاش در دوران اختناق و ستم بود، شود.

 

در این حال دانشجویان تصمیمی انقلابی گرفتند. آنها با به رای گذاشتن این موضوع در جمعی بزرگ تر از دانشجویان دانشگاه های مختلف و انتخاب عنوان دانشجوی مسلمان پیرو خط امام، حرکتی تاریخی را به دور از هرگونه تبلیغات حزبی و گروهی آغاز کردند.

 

در این زمینه حرف بسیار است و البته امسال همزمانی انتخابات آمریکا با 13 آبان نیز معنی دار و جالب به نظر می رسد.

 

منبع: ابتکار سبز
ديپلماسي ايراني

پیوند مطلب: http://www.agahsazi.com/article.asp?id=1546&cat=4
ارسال به : Technorati TwitThisFacebookFriendfeedStumbleuponMyspaceGoogle DeliciousbuzzthisYahoo Messenger

نظرات:


ارسال نظر
نام
ایمیل
سایت/وبلاگ
* نظر
کد امنیتی  
 

   

صفحه اصلی :: آرشیو :: جستجوی پیشرفته :: پیوندها :: تماس با ما :: تبلیغات :: درباره ما  
تمام حقوق محفوظ بوده و استفاده از مطالب سايت با ذكر منبع بلامانع است
Copyright©2008, All Rights Reserved